Διάστρεμμα

Διάστρεμμα λέγεται η βίαιη διάταση ή ρήξη των μαλακών μορίων (συνδέσμων,θυλάκου και σπάνια μυών) που συγκροτούν μια άρθρωση.
Είναι κάκωση συχνή, (στραμπούλιγμα) που υφίσταται απ’ τη στιγμιαία απομάκρυνση που μπορούν να υποστούν οι αρθρικές επιφάνειες σε μια άρθρωση, και έπειτα σχεδόν αμέσως ξαναγυρίζουν στη φυσική πρώτη τους θέση.
Ανάλογα με τον μηχανισμό που προκάλεσε το διάστρεμμα, οι βλάβες κυμαίνονται από διάταση στους συνδέσμους που περιβάλλουν την άρθρωση, αιμορραγίες μέσα στην άρθρωση (από ρήξη συνδέσμου που οδηγεί στον σχηματισμό μελανιάς) και γύρω απ’ αυτήν μέχρι και μικροτραυματισμοί στις αρθρικές επιφάνειες.Το διάστρεμμα διαφέρει από την μυϊκή θλάση, καθώς αναφέρεται σε τραυματισμό των συνδέσμων της άρθρωσης, σε αντίθεση με την θλάση, που αφορά όπως το αναφέρει και η ορολογία, τους μύες.
Πρόκειται για την περισσότερο συνηθισμένη αθλητική κάκωση. Αφορά κυρίως τραυματισμό του δελτοειδή συνδέσμου, που βρίσκεται στην έσω επιφάνεια του αστραγάλου και του αστραγαλοπερονικού συνδέσμου, που βρίσκεται στην έξω επιφάνεια του αστραγάλου, σαν αποτέλεσμα υπερβολικού πρηνισμού ή υπτιασμού στην ποδοκνημική άρθρωση. Η συχνότητα εμφάνισης αυτού του τραυματισμού διαφέρει σε κάθε άθλημα: 45% στο μπάσκετ, 31% στο ποδόσφαιρο, 25% στο βόλει.

Σε μια ευρύτερη θεώρηση τα διαστρέμματα μπορούν να διακριθούν σε:

diastrem1ου Βαθμού:
Ο σύνδεσμος διατάθηκε υπερβολικά ή προκλήθηκε ελαφριά ρήξη. Η περιοχή είναι επώδυνη, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της  κίνησης. Υπάρχει ελαφρό οίδημα. Η άρθρωση μπορεί να δεχτεί φόρτιση.

 

 

12ου Βαθμού:
Υπάρχει μερική ρήξη του συνδέσμου. Η άρθρωση είναι ευαίσθητη, επώδυνη, ενώ κινείται με δυσκολία. Συνυπάρχει μεγάλο οίδημα. Προκαλείται αίσθημα αστάθειας στην προσπάθεια βάδισης.

diastr33ου Βαθμού:
Υπάρχει ολική ρήξη του συνδέσμου. Η περιοχή είναι επώδυνη. Δεν μπορεί να κινηθεί φυσιολογικά η άρθρωση ή να δεχτεί φόρτιση, ενώ στην προσπάθεια βάδισης υπάρχει η αίσθηση της απώλεια στήριξης. Υπάρχει μεγάλο οίδημα που μπορεί να συνοδεύεται από εξάρθρωση της άρθρωσης. Υπάρχει δυσκολία στην εκτίμηση αν πρόκειται για ολική ρήξη συνδέσμου ή κάταγμα, ενώ απαιτεί άμεση ακινητοποίηση της άρθρωσης και χειρουργική αποκατάσταση.

Ο μηχανισμός πρόκλησης του διαστρέμματος κατά την πτώση επέρχεται με την απότομη έσω στροφή του άκρου ποδός, με αποτέλεσμα την απότομη διάταση των 2 κύριων συνδέσμων της άρθρωσης.
Παράγοντες κινδύνου
Το αυξημένο σωματικό βάρος ή η απουσία σωματικής άσκησης σε ορισμένα σπορ όπως για παράδειγμα το ποδόσφαιρο ή η καλαθόσφαιρα, συσχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για στραμπούλιγμα του αστραγάλου.
Επίσης η κακή επιλογή παπουτσιών είναι ακόμη ένας παράγοντας που συμβάλλει στην πρόκληση διαστρέμματος
Ορισμένα άτομα λόγω του ότι έχουν αδυναμία των μυών ή χαλαρούς
συνδέσμους λόγω κάποιας πάθησης ή λόγω σωματότυπου ή τρόπου ζωής, είναι επίσης ιδιαίτερα επιρρεπή στα διαστρέμματα του αστραγάλου.
Είναι εξαιρετικά συχνή κάκωση στα αθλήματα όπου χρησιμοποιούνται όργανα κρούσης, όπως μπαστούνια του χόκεϊ ή ρακέτες, και επίσης στα πιο βίαια εξ αυτών, όπως η πυγμαχία  η πάλη και το ταε κβο ντο.
Οταν δεν πραγματοποιούνται αρχικά διατατικές ασκήσεις και προθέρμανση κάθε φορά που γυμνάζεται κανείς.
Κακή φυσική κατάσταση: η κακή φυσική κατάσταση μπορεί να αφήσει τους μυες  αδύναμους και πιο εύκολους στο να υποστούν βλάβη.
Κακή τεχνική: όπως π.χ. ο τρόπος ο όποιος προσγειώνεστε από ένα άλμα μπορεί να επηρεάσει το ρίσκο του τραυματισμού.
Η κούραση: οι κουρασμένοι μυες είναι  πιθανό να μη μας προσφέρουν καλή στήριξη της άρθρωσης ώστε να προκληθεί διάστρεμμα

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΡΕΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ
ΠΟΔΟΚΝΗΜΙΚΗΣ
Ο καλύτερος τρόπος αποφυγής διαστρεμμάτων είναι η πραγματοποίηση προθέρμανσης και των κατάλληλων ασκήσεων διάτασης κάθε φορά που θέλουμε να γυμναστούμε, καθώς και   η αποφυγή των υπερβολικά απότομων κινήσεων.
Επίσης, ιδιαίτερα βοηθητική είναι η απώλεια βάρους σε υπέρβαρα άτομα,  καθώς όταν το βάρος μας αυξάνεται, οι αρθρώσεις του κάτω άκρου καταπονούνται, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι πιθανότητες για τραυματισμούς και λειτουργικά προβλήματα.
Εάν το πόδι πρηνίζει (πτώση καμάρας) ή υπτιάζει (άρση καμάρας) περισσότερο από το φυσιολογικό, οι άξονες αναβηματισμού μεταβάλλονται.
Οι συνέπειες αυτής της μεταβολής είναι συμπτώματα, όπως η κούραση και ο πόνος, κυρίως στο πίσω μέρος των ποδιών, ιδιαίτερα όταν έχει προηγηθεί πολύωρη ορθοστασία. Για όσους έχουν δύσκαμπτο πόδι τα συνήθη προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι τα διαστρέμματα, τα κατάγματα εκ κοπώσεως και τα προβλήματα με τα γόνατα, το ισχίο και την οσφύ. Τα προβλήματα αυτά σχετίζονται με τη λανθασμένη βάδιση και τη μη σωστή απορρόφηση των μηχανικών καταπονήσεων. Σε αυτές τις περιπτώσεις ιδιαίτερα βοηθητικά είναι τα ορθωτικά πέλματα που στηρίζουν κατάλληλα και ξεκουράζουν το πόδι μέσα σε οποιοδήποτε παπούτσι ή με την εφαρμογή στηρικτικών επιδέσμων στον αστράγαλο.
Παράλληλα όταν κάποιος τρέχει ή ασκείται σε ανώμαλο ή βρεγμένο έδαφος, πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός.
Η αποθεραπεία μετά από την άσκηση είναι καλό να συνοδεύεται με σειρά από παρατεταμένες, αργές κινήσεις τεντώματος.
Τεστ «προβλέπει» τα διαστρέμματα αστραγάλου
Μία εξέταση γνωστή ως σταθερομετρία (stabilometry) μπορεί να ανιχνεύσει τους αθλητές που κινδυνεύουν, αλλά για να εκτελεστεί απαιτεί ειδικό εξοπλισμό, ο οποίος είναι πολύ ακριβός για να χρησιμοποιηθεί σε όλους τους χώρους αθλήσεως.
Η σταθερομετρία αξιολογεί τη σταθερότητα των αρθρώσεων σε χρόνο και ισορροπία.
Το τεστ της ισορροπίας, κατά το οποίο ο ασκούμενος στέκεται στο ένα πόδι με το άλλο λυγισμένο και μετά κλείνει τα μάτια του για 10 δευτερόλεπτα, μπορεί να αποτελεί μία πιο εύκολη και ανέξοδη εναλλακτική λύση. Εάν ο ασκούμενος δεν μπορεί να διατηρήσει την ισορροπία του καθ’ όλη τη διάρκεια που έχει κλειστά τα μάτια ή αναφέρει ότι αισθάνεται ότι θα χάσει την ισορροπία του, διατρέχει αυξημένο κίνδυνο διαστρέμματος.

diastr5

ΣΥΜΠΤΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΡΕΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ
ΠΟΔΟΚΝΗΜΙΚΗΣ
Είναι λογικό η σοβαρότητα των συμπτωμάτων να εξαρτάται από το μέγεθος της βλάβης των συνδέσμων ή των μυών κατά τον τραυματισμό.
Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:
Πόνους και ευαισθησία,των οποίων αυξάνεται η ένταση με την κίνηση της προσβεβλημένης περιοχής.
Πρήξιμο (διόγκωση – οίδημα) στην τραυματισμένη περιοχή.
Συστολή μυός από αθέλητες συσπάσεις.
Χωλότητα, δυσκολία στην βάδιση.
Μελάνιασμα, που μπορεί να εμφανισθεί λίγες μέρες μετά τον τραυματισμό και που οφείλεται πιθανόν σε ρήξη κάποιου συνδέσμου σε 3ου βαθμού διάστρεμμα. Μπορεί να παρατηρηθεί και αιμορραγία μέσα στην άρθρωση- αίμαρθρο και μικροτραυματισμοί των αρθρικών επιφανειών.
Σε αυτή τη φάση πρέπει να διαφοροδιαγνωσθεί το διάστρεμμα από το εξάρθρημα και το κάταγμα στην περιοχή.

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ
ΑΠΛΗ ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ
Στην περίπτωση της αθλητικής κακώσεως, ουσιαστική βοήθεια παρέχει η απλή ακτινογραφία για την επιβεβαίωση ή αποκλεισμό οστικής κακώσεως. Η αξονική τομογραφία επίσης δίδει σημαντικές λεπτομέρειες της οστικής υφής. Η χρήση ακτινογραφιών στις κακώσεις θα πρέπει να πραγματοποιείται χωρίς ενδοιασμό από τους θεράποντες ιατρούς, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται σωστή και έγκαιρη διάγνωση.
Στις περιπτώσεις των διαστρεμμάτων και ειδικότερα σε κάποιο βαρύ διάστρεμμα στην ποδοκνημική η στο γόνατο, πρέπει να γίνεται αυστηρός ακτινολογικός έλεγχος και με ειδικές λήψεις κάτω από τοπική η και γενική αναισθησία για να αποκλειστεί η περίπτωση κάποιας ολικής ρήξης του συνδέσμου
ΥΠΕΡΗΧΟΓΡΑΦΗΜΑ
Επίσης θετική βοήθεια δίδει και το υπερηχογράφημα προκειμένου για κακώσεις μαλακών μορίων.
ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ
Ο μαγνητικός συντονισμός (MRI) συμβάλλει στην εντόπιση κακώσεων των μαλακών μορίων (συνδέσμων, μηνίσκων, τενόντων κλπ.). μορίων

Πρώτες βοήθειες- Άμεση Αντιμετώπιση τραυματία
Τις περισσότερες φορές, οι πρώτες βοήθειες είναι και η οριστική θεραπευτική παρέμβαση. Είναι και ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο πρέπει πάντα να παρευρίσκονται στο γήπεδο ή στον στίβο ειδικοί ( αθλητίατροι-φυσικοθεραπευτές).
Εάν αντιμετωπιστεί άμεσα σπάνια χρειάζεται ειδική συνδρομή όπως, το να εφαρμόσουμε γύψινο νάρθηκα, για ένα χρονικό διάστημα, και κινησιοθεραπεία στη συνέχεια.
Η θεραπεία αυτών των τραυματισμών συνήθως μπορεί να γίνει στο σπίτι ή στο φυσικοθεραπευτήριο   ενώ χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση μόνον όταν οι τραυματισμοί είναι
σοβαροί.

pagosΠρώτες Βοήθειες
Τοποθετήστε στην περιοχή του τραύματος κρύα επιθέματα ή παγοκύστη που από τη μια συστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία και περιορίζει τη ροή του αίματος, από την άλλη επιδρά σαν παυσίπονο και ηρεμιστικό.
Ακινητοποιείστε σχετικά την άρθρωση.
Περίδεση του άκρου ποδός ή τοποθέτηση επιστραγαλίδας.
Ανύψωση άκρου για ελάττωση του οιδήματος.
Χορήγηση αναλγητικών στον τραυματία Μεταφορά του τραυματισμένου αθλητή με φορείο έξω από το γήπεδο και μεταφορά του σε Ιατρικό Κέντρο για διάγνωση της σοβαρότητας του τραύματος. Κατά τις πρώτες 48 ώρες μετά τον τραυματισμό, η καλύτερη θεραπεία για ένα διάστρεμμα στηρίζεται στην αρχή με το κωδικό όνομα:
RICE (Rest,Ice,Compretion,Elevation) Θεραπεία που περιλαμβάνει ανάπαυση, παγοθεραπεία, συμπίεση και ανύψωση
Δεν πρέπει να μπουν ζεστά επιθέματα στην τραυματισμένη περιοχή τις πρώτες 48 ώρες.
Μετά από 1 με 2 ημέρες ακινησίας, οι πόνοι και το πρήξιμο θα πρέπει να αρχίσουν να υποχωρούν.
Στα δευτέρου βαθμού διαστρέμματα, εκτός από το RICE, απαιτείται μεγαλύτερη παράταση της ακινητοποίησης, που πρέπει να φτάσει μέχρι και δύο εβδομάδες
Στα τρίτου βαθμού διαστρέμματα, στα οποία η ρήξη είναι πλήρης, είναι δυνατόν να χρειαστεί μέχρι και χειρουργική αντιμετώπιση.
Στην αντιμετώπιση των διαστρεμμάτων πρώτου η δευτέρου βαθμού, μετά τις πρώτες βοήθειες ( RICE για 24 η 48 ώρες ), ξεκινάει η φυσιοθεραπευτική αντιμετώπιση (υπέρηχα, δινόλουτρα,TENS,Laser κλπ.) που έχει σαν σκοπό να διώξει το οίδημα και το αιμάτωμα από την περιοχή και να επιταχύνει την επούλωση.
Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος μέχρι που να σταθεροποιηθεί ξανά η άρθρωση του αστραγάλου. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου παρατηρούνται επαναλαμβανόμενα διαστρέμματα στην εν λόγω
άρθρωση. Στις περιπτώσεις αυτές, μπορεί να προκληθεί χρόνια αστάθεια της άρθρωσης και προβλήματα στο περπάτημα ή κατά την άθληση.
Όπως αναφέρθηκε μετά από κάθε κάκωση έστω και πρώτου βαθμού δημιουργείται:
1. χαλαρότητα στους συνδέσμους της περιοχής
2. μυϊκή αδυναμία, ειδικά των περονιαίων μυών
3. αίσθημα έλλειψης ελέγχου του άκρου πόδα
4. διαταραχές βάδισης και ισορροπίας
Στην φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση ενός διαστρέμματος, είναι σημαντική :
1. ενδυνάμωση όλων των μυών του πέλματος και της κνήμης και κυρίως των περονιαίων μυών
2. διάταση των μυών της περιοχής που έχουν τραυματιστεί στα όρια του πόνου
3. ασκήσεις ισορροπίας – ιδιοδεκτικότητας και επανεκπαίδευσης των μυών που είναι απαραίτητη για το στατικό και δυναμικό έλεγχο της ποδοκνημικής και του ποδιού

Αντιμετώπιση του έσω διαστρέμματος ποδοκνημικής με τη ΜΕΘΟΔΟ MULLIGAN
Βασίζεται στην εναλλακτική υπόθεση του Mulligan ότι είναι πιθανόν ο
μηχανισμός τραυματισμού να έχει ως αποτέλεσμα τη «λανθασμένη θέση» των αρθρικών επιφανειών μεταξύ τους, το λεγόμενο «positional fault». Ο Mulligan (1993, 1995) περιγράφει μια επιτυχή θεραπευτική προσέγγιση με την εφαρμογή των MWM’(mobilizationswithmovement).
Η θεραπευτική προσέγγιση του Mulligan βασίζεται στην κλινική υπόθεση ότι κατά τον μηχανισμό του έσω διαστρέμματος ασκείται έμμεση τάση διαμέσου των συνδέσμων πάνω στο έξω σφυρό. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να μην υποστεί βλάβη ο σύνδεσμος, αλλά να έχουμε μια μικρή μετατόπιση της περόνης σε προσθιοουριαία κατεύθυνση. Αυτή η μετατόπιση δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή μέσω της ψηλάφισης και ούτε φαίνεται ακτινολογικά. Οι ασθενείς συχνά
δηλώνουν ότι κατά τη διάρκεια του τραυματισμού άκουσαν ένα «κλικ». Αυτό το κλινικό στοιχείο ταιριάζει με τη θεωρία του Mulligan για τη μικρή μετατόπιση της περόνης.
Κλινικά αποδεικνύεται ότι αν επανατοποθετήσουμε το σφυρό στη θέση του, η κινητικότητα και τα επώδυνα συμπτώματα αποκαθίστανται. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν μετατοπίσουμε το έξω σφυρό σε οπισθιοκρανιακή κατεύθυνση και το κρατήσουμε εκεί. Αν κάνουμε τη μετατόπιση προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τη λογική ότι έτσι χαλαρώνουμε τον τραυματισμένο σύνδεσμο, θα παρατηρήσουμε αύξηση του πόνου κι ακόμη μεγαλύτερο
περιορισμό της κινητικότητας. Αυτή η αντίδραση έρχεται σε αντίθεση με ότι αναμένουμε αν πάρουμε σαν δεδομένο ότι η αιτία του πόνου είναι ο τραυματισμένος σύνδεσμος.
Για την πρώτη συνεδρία θεραπείας με MWM ’ s , ο ασθενής τοποθετείται σε μακρύ κάθισμα πάνω στο εξεταστικό κρεβάτι με τον άκρο πόδα έξω από το κρεβάτι. Ο θεραπευτής ασκεί με τον αντίχειρα μια πίεση πάνω στο έξω σφυρό σε κατεύθυνση οπισθο-κρανιακή και το κρατάει εκεί. Ζητάει από τον ασθενή να κινήσει το πόδι του σε έσω στροφή (ελεύθερη ενεργητική κίνηση). Αυτή η κίνηση θα πρέπει να είναι ανώδυνη και θα πρέπει να αποδίδει ένα αυξημένο εύρος
κίνησης. Ο ασθενής εκτελεί 10 επαναλήψεις κι έπειτα γίνεται επανέλεγχος της κίνησης χωρίς την παρέμβαση του θεραπευτή.
Τρία σετ των 10 επαναλήψεων είναι συνήθως αρκετά για να έχουμε ήδη από την πρώτη θεραπεία μια εμφανή βελτίωση. Η συνεδρία τελειώνει με μια απλή εφαρμογή tape , που ιδιοδεκτικά δίνει το ίδιο ερέθισμα με τον χειρισμό του Mulligan . Παρ’ όλο που το tape περνάει ακριβώς πάνω από τον αχίλλειο τένοντα, δεν έχουμε επιπλοκές από αυτήν την εφαρμογή. Το tape μπορούμε να το κρατήσουμε για περίπου 2 εβδομάδες.
Στις επόμενες συνεδρίες μπορούμε να εντείνουμε τη θεραπεία ασκώντας παθητικά για μια επιπλέον πίεση στο τέλος της κίνησης έσω-στροφής, που εκτελεί ο ασθενής. Αυτό μπορεί να γίνει από τον θεραπευτή αλλά και από τον ίδιο τον ασθενή.
Τα θετικά αποτελέσματα, όπως: η καλύτερη κινητικότητα, η μείωση του πόνου και η καλύτερη φόρτιση της ποδοκνημικής, σύντομα επιτρέπουν την εισαγωγή πιο σύνθετων ασκήσεων και σε κλειστή κινητική αλυσίδα.

Σε πολλές περιπτώσεις ένα απλό διάστρεμμα έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί λάθος πρότυπο βάδισης με συνέπεια αυξανόμενα φορτία στους μυς και τένοντες τις περιοχής και τη δημιουργία τενοντίτιδων με συνέπεια το χρόνιο πόνο κυρίως κατά της ώρες ανάπαυσης. Σε κάθε περίπτωση θα βοηθούσε ένα πελματογράφημα για τη δημιουργία ορθωτικών πελμάτων.